Press - Margriet Sjoerdsma - Drawing Circles

Interview Westelijke Mijnstreek

Recensie Muziekwereld

Recensie Jazzism

Recensie Kindamusik

MARGRIET SJOERDSMA | DRAWING CIRCLES

Fris jazzpopbriesje in de haren.
CD, T2/Out of the Blue
Tekst: Niels Steeghs
Publicatiedatum: 07 oktober 2011

Jeugdliefdes kunnen slijten, maar worden zelden echt vergeten. Zeker als het gaat om muzikale passies uit de jonge jaren. Zo ook bij Margriet Sjoerdsma. Nadat ze met haar eerste twee platen het grensgebied tussen de jazz en de pop opzocht, is het nu tijd om in plaats van de toetsen van de piano meer de nadruk te leggen op de gitaarsnaren. Hiermee treedt ze in de voetsporen van persoonlijke helden als Sheryl Crow, Joni Mitchell en Jeff Buckley.

Daarbij pakt Sjoerdsma dan ook nadrukkelijk de route van de singer-songwriter. Zonder daarmee helemaal de jazz los te laten. Het lichtvoetige en lieflijke karakter van de liedjes blijft namelijk wel degelijk in stand. Mede door de zachtfluwelen vocalen van de uit Limburg afkomstige Rotterdamse liggen de twaalf liedjes op Drawing Circles prettig in het gehoor.

Het is een plaat geworden die rust brengt in je hoofd, die je na een lange en wellicht stressvolle werkdag tot kalmte dirigeert. En die je sommeert om bij kaarslicht en met een goed glas wijn de warmte van het bankstel op te zoeken. In alles klinkt Sjoerdsma's nieuwe plaat als een afgewogen geheel. Fris en frivool. Gevarieerd en smaakvol gearrangeerd met haar vakkundige band, samengesteld uit mensen uit zowel de pop- als de jazzhoek.

Dat alles leidt tot een fijne, karaktervolle plaat met het gevoel van een fris briesje in de haren. Van de meer uitbundige liedjes tot aan de ragfijne en knappe kleine nummers. Drawing Circles bewijst dat deze zangeres met een groeiend zelfvertrouwen aan de weg aan het timmeren is en stilaan het geluid vindt waarin ze haar eigen ei (en de passie voor haar jeugdliefdes) het beste kwijt kan.

Live recensie 14-09-11 Rotterdam

NLTracks

Lantarenvenster in Rotterdam stond woensdag 14 september te trillen op haar grondvesten tijdens de cd releaseparty van Margriet Sjoerdsma. Het album 'Drawing Circles' stond de hele avond centraal. Verschillende nummers van het album waaronder 'Monkey Monday' en 'Better Try My Best' werden vol overtuiging door de zangeres gezongen. Het publiek was erg enthousiast en maakte dit duidelijk kenbaar met een staande ovatie.

Interview Volkskrant 29-09-11

Recensie Muzieknu.nl

Margriet Sjoerdsma is een zangeres van Neerlandse bodem, en met internationale allure. Wat een swing, wat een stem! Op haar eerste cd’s bewoog Margriet zich op het grensgebied van jazz en pop, met liedjes die prettig in het gehoor liggen. Dit bracht haar al op podia als North Sea Jazz, het Concertgebouw en de Kleine Komedie. Door het blad Elle werd ze in 2009 tot meest veelbelovende zangeres gekroond, en in de afgelopen jaren toerde ze door Bulgarije, Kroatië, en Zuid-Korea. Op de nieuwe cd Drawing Circles, die op 16 september uitkomt, staat niet langer de piano maar de gitaar meer centraal. En, het klinkt inderdaad iets meer toegankelijk, een Norah Jones sound. Niets mis mee! Margriet schreef de nummers alleen of in samenwerking met Maarten van Damme (Stevie Ann), JanPeter Hoekstra (Krezip), Louk Boudesteijn en Martijn van Agt. Klinkt ons allemaal als muziek in de oren. Laat maar komen die cd!

Recensie Limburger

Drawing circles

***

Op haar vorige cd Bloom maakte Margriet Sjoerdsma nog geen duidelijke keuze tussen jazz en pop. Op haar nieuwe plaat, Drawing Circles (Out of the Blue) doet de in Sittard geboren en in Limbricht opgegroeide zangeres dat wel. Ze gaat voor haar oude liefde, de singer-songwriters. De erfenis van haar jazzverleden is een groep uitstekende en inventieve begeleiders met glansrollen voor (opnieuw) pianist Dimitar Bodurov en vooral gitarist Martijn van Agt. Sjoerdsma klinkt aangenaam ongekunsteld. Als het door haarzelf in samenwerking met enkele anderen geschreven liedjesmateriaal nog wat sterker wordt en ze nog meer persoonlijkheid in haar muziek durft te leggen, is dit de weg om op voort te gaan.

(Paul van der Steen)

Recensie HP de Tijd

Mooie recensie Plato!

Recensie NRC Next

Interview Havenloods

1e recensie!

_{Door: Jan Klupper -23-08-2011}

Naar aanleiding van het vorige album ‘Bloom’ stelde ik mezelf de vraag welke kant Margriet op zou gaan. Kiest zij de kant van jazz of gaat ze verder als een singer-songwriter? Met de uitgave van dit album lijkt haar keuze duidelijk. Het klinkt allemaal lekker, maar de jazz scene heeft ze verlaten.

Ik kan me niet omtrekken aan het geluid van country zangeressen als Linda Ronstadt en Shania Twain. Margriet zelf zegt inspiratie te hebben opgedaan in helden als Jeff Buckley, Sheryl Crow, Joni Mitchell en Radiohead. Het openingsnummer is daar meteen een goed voorbeeld van. We duiken nog meer in de sfeer van deze grootheden met ‘I Was Meant To Be’. Het nummer ‘Let It All Out’ is denk ik al een hit, omdat het in de playlists van verschillende omroepen is opgenomen. Naarmate de plaat verder draait komt het popgehalte omhoog.

De bezetting van de band van Margriet is veranderd ten opzichte van haar vorige album. Jazzdrummer Jasper van Hulten is vervangen door Pim Dros. Hij is lid van The Young Sinatras en staat bekend als een akoestische popdrummer met een hoog soulgehalte. Het gitaarwerk zou op dit album volgens Margriet een grotere rol gaan spelen. Dat is inderdaad het geval. Als ik me niet vergis gebruikt gitarist Martijn van Agt een steelbar waardoor harpachtige en metalen klanken ontstaan. The Beatles, Abba, het komt allemaal weer tot leven. Dat geeft natuurlijk niets, alsof jazz het hoogste goed zou zijn. De akoestiek wordt nog meer benut met de elektrische bas van Cord Heineking. Dat is nu net weer wel een jazzman, die we kennen van zijn grote inbreng van de muziek van Anne Chris.

Margriet heeft een prachtige, soms zelfs wat hese stem, die haar zelf geschreven nummers nog meer poppy maken, en wel van een hoog niveau. Het zal me niet verbazen als er enkele nummers van ‘Drawing Circles’ in de hitlijsten verschijnen. Ik ben blij dat Margriet een kant kiest waar ze goed in is. Dit album met goed gearrangeerde, veelbelovende en bloedmooie composities gaat op het plankje met albums die met veel plezier grijs worden gedraaid.

Bezetting:

Margriet Sjoerdsma - zang
Dimitar Bodurov - piano
Martijn van Agt - gitaar
Cord Heineking - bas, contrabas
Pim Dros - drums